ديگران هدفى ندارد . ريا در اعمال عبادى به طور قطع باعث باطل شدن عمل و در اعمال غير عبادى علت بىارزش شدن كوشش انسان است . رياكار ، در حقيقت دنيا پرست است و خدا خواهى او پوششى براى پردهء ننگين دنيا پرستى اوست . رياكار مىخواهد در ميان مردم كسب آبرو كند ، تا از اين طريق به نان و نوايى برسد و خواسته‌هاى شيطانى خويش را اعمال كند . كسى كه داراى خواسته‌هاى مادى و معنوى است و مىبيند براى رسيدن به اين خواسته‌ها ، بايد از نيروى مردمى استفاده كند و نيروى مردمى جز از طريق جلب رضا و اعتماد آنان به‌دست نمىآيد و جلب رضا و اعتماد مردم ، جز از راه نشان دادن عبادات و خوبىها ميسر نيست ، پس به دايرهء عبادات قدم مىگذارد و دست به هر كارى خيرى مىزند ، بايد گفت : او پهلوان ميدان ريا است و در حقيقت براى رسيدن به اهداف پليدش دست به وسايل پاك زده و اين همان راهى است كه مادّيگران تاريخ در گذشته و كمونيست‌ها در امروز به آن معتقدند كه هدف وسيله را توجيه مىكند و در آيات و روايات اگر بگويند : چنين شخصى مشرك است ، حق گفته‌اند . ما در تاريخ مىخوانيم كه ستمگران و زورگويانى كه بر ملت‌هاى دينى حكومت مىكردند ، دست به كارهاى خير مىزدند ، مسجد مىساختند ، زيارت مىرفتند ، خرج قرآن نوشتن و كتاب دينى نوشتن مىدادند ، قرآن چاپ مىكردند ، حرم ائمه عليهم السلام را تعمير مىكردند ، گاهى به نماز جماعت حاضر مىشدند ، به فقرا اطعام مىكردند ، دارالايتام و مدرسه مىساختند و از طرفى مبارزان در راه حق و بىگناهان را به زندان مىانداختند ، مظلومان را مىكشتند ، حقوق مردم را پايمال مىكردند